Noticias | Agenda

Domingo Villar

"A vida está chea de barcos que nunca sabemos se van ser os derradeiros"

"Hai que collelos e vivir a aventura sen seguridade" || "A diferencia entre hoxe e hai 15 anos é que antes só eu sabía que era escritor, e hoxe o sabe moita máis xente"
09-03-2019 22:31
0 votos
O escritor Domingo Villar, a semana pasada xunto ao seu libro. Marta G. Brea

O escritor Domingo Villar, a semana pasada xunto ao seu libro. Marta G. Brea

Cruces de pedra. Ese era o nome que ía ter o último libro de Domingo Villar antes do 2013. Antes de que falecera o seu pai, e o escritor xa non tivera a quen lerlle en alto os seus relatos. Foi entón cando sentouse fronte ao seu texto, e desbotouno. "Faltáballe a emoción que eu pensaba que precisaba a obra. Sempre había a alternativa de empezar desde o principio, e fun o que escollín", explica o autor, que lanzaba finalmente o pasado mércores, logo de dez anos, o novo caso do inspector Leo Caldas. Este mércores, o autor protagonizará un encontro cos seus lectores en Moito Conto (19.30 h.), onde compartirá de primeira man os segredos de O último barco.

Moitos pensarían que xa non había máis Leo Caldas, logo de tanto tempo sen un novo caso. Non lle botaron reprimendas?

Non tanto como reprimendas, pero si que houbo moita xente que preguntoume polo libro. Algún lector de certa idade me escribía cada ano dicíndome que cumpría anos, e que quería ler o meu libro [ri] Iso metía un pouco de presión.

Pero é que vostede andaba ocupado poñéndolle as cousas difíciles ao seu detective. Desta vez enfróntase a un caso sen apenas indicios que seguir.

Hai unha desaparición dunha muller, pero non hai sinais de nada que faga sospeitar. O que ocorre é que o pai da desaparecida é un cirurxián que operou á nai do comisario, e este síntese en débeda con el. Entón encárgalle a Caldas que empece a pescudar a desaparición de Mónica Andrade.

Pórlle as cousas difíciles a Caldas, non é tamén poñerllas a vostede mesmo?

Si. É un reto como autor, pero gustábame a idea de narrar unha desaparición e como afecta ao entorno da desaparecida. Ás veces non fai falta crimes grotescos para pór en marcha unha historia.

As historias de sangue e pistolas están a perder poder?

Non creas. Hai moitas novelas boas moi sanguentas. Pero a min no se me da ben iso de escribir cousas con moitos mortos [risas].

Iso reduce o traballo para Caldas e Estévez, un tándem ao xeito de Holmes e Watson?

Un é máis tranquilo, galego, calado? E o outro é un aragonés impetuoso que non está afeito ao xeito de traballar aquí. Por unha banda, da lugar a situacións cómicas e, pola outra, é o que me permite contar como é a miña terra.

O oficio de detective ten algo que ver co do escritor?

Algo si. Cando hai incógnitas no camiño é máis doado manter a atención que esixe á escritura. En calquera caso, ao que creo que se asemella á escritura é aos oficios dos artesáns. O último barco fala da Escola de Artes Oficios de Vigo, onde hai ceramistas, luthiers? E a eses oficios si que se parece moito a escritura, porque precisa moito agarimo e calma.

A calma hoxe é unha r ara avis.

Pode ser. Pero precisamente porque é nadar un pouco contracorrente, é necesario levantar a voz e berrar ben alto que se poden facer as cousas a modo e ser feliz. Que non fai falta vivir en turbulencia para ter unha vida plena.

Porén, existe ese pensamento de que para escribir hai que vivir moito...

Non o teño claro. Hai xente como Stevenson, que primeiro escribiu e logo viaxou, e xente como Conrad que primeiro viaxou e logo escribiu. Un pode fabular con aquelas cousas que viu, pero tamén con aquelas que soñou.

É o seu caso?

No meu caso, como crecín e nacín en Galicia, e vivo en Madrid desde 1989, escribo desde a morriña. Escribir é o meu xeito de estar en casa, déixame en calma.

Tamén virá de alí esa presenza do mar nas súas novelas. Ollos de auga, A praia dos afogados, O último barco...

Todos teñen moito de líquido, é verdade [ri]. Son un rapaz de costa, e supoño que iso deixou unha pegada para sempre en min.

E cal deixou en vostede a escritura?

Como oficio, é unha grande ensinanza de humildade, porque cada día a literatura nos derrota. Pero escribir tamén e facerse preguntas e buscar respostas. Un acaba comprendéndose a si mesmo e comprendendo máis a natureza humana.

Vostede sempre quixo escribir, pero foise por outros camiños ata fai poucos anos.

Si, porque non se pode pretender ser escritor e vivir da literatura dun día para outro. Un pode saltar da azotea, pero ten que ter algún garante de caer de pé. A diferencia entre hoxe a hai 15 anos é que antes só eu sabía que era escritor, e hoxe o sabe moita máis xente. Antes escribía e non sabía se alguén me ía ler. Logo chega un momento no que a vida impúlsate a saltar e tes a posibilidade de decidir se segues adiante con todas as consecuencias ou deixas pasar o vento?

Ou o último barco?

Si, O último barco fala diso. A vida está chea de barcos que nunca sabemos se van ser os derradeiros, pero hai que collelos e vivir a aventura sen seguridade.

Compartir en Twitter
Compartir en Facebook

Sorteos

El viernes 24 de mayo, la gira OT 2018 llegará al Coliseum de A Coruña. Si tienes tu entrada, participa en el sorteo para conocer en persona a los concursantes del famoso programa de televisión.

Encuentra los eventos de