Noticias | Agenda

Amor frívolo, soño de celuloide

O director coruñés Quico Cadaval firma á adaptación á escena de 'Carpe diem', un conto de Rubem Fonseca sobre unha aventura extramarital que remata en crime
06-11-2019 20:01
0 votos
Representación de 'Carpe diem'. Natasha Lelenco

Representación de 'Carpe diem'. Natasha Lelenco

Hai accións cuxos efectos chegan con atraso. Ás veces con ata 25 anos de demora, como lle aconteceu a Quico Cadaval. Era 1994 cando o director recibía, da man do seu agora compañeiro en Producións Excéntricas Evaristo Calvo, un exemplar de Feliz ano novo, de Rubem Fonseca, como agasallo tras unha viaxe ao Brasil. Aquela novela do portugués, recoñecido mestre do xénero policial, prendeu no creador unha mecha, que lle fai agora adaptar á escena Carpe diem, outra das historias do escritor.

O relato é un dos que Fonseca rexistrou en Historias de amor, un compendio de contos "terrorífico", do que o dramaturgo escolleu o "máis lixeiro". "Foi unha tentativa, porque é a primeira vez que se representa en Europa", apunta Cadaval, que se confesa " fascinado" coa pluma do autor. Desde aquel primeiro contacto, o director non puido resistirse a ler "todo o seu que caeu" nas súas mans, encantado polo "novo brillo" que atopaba no seu thriller. O que representará este venres e sábado no Teatro Rosalía (20.30 horas) terá malia a súa presentación amable eses mesmos toques escuros, que chegarán coma conclusión dun romance baleiro e cheo de frivolidades.

"É a clásica infidelidade conxugal de dúas personaxes de clase alta. O que os une é o aburrimento vital, e o gusto polas películas, así que a súa rutina é verse nun cinema de barrio e logo ir a un motel", conta Cadaval. Axiña o propio tedio da aventura os leva a planificar un crime, o asasinato das súas parellas. Hitchcock, e os seus Extraños en un tren, é o que inspira aos protagonistas nunhas das súas sesións cinematográficas, que Cadaval inclúe como unha linguaxe engadida na representación.

O dramaturgo recoñece que o proceso foi "difícil", porque supuxo a súa estrea no emprego de audiovisual. Para o traballo contou coa asistencia do actor Marcos PTT Carballido, e co filme de Jean-Luc Godard Una mujer casada, que lle serviu de leitmotiv ao longo de toda a montaxe. "Vimos a película moitas veces durante o desenvolvemento da peza. O que tiñamos eran fragmentos de filmes que tiñan que ter sentido, e tivemos que traballalos coma nun quebracabezas", explica Cadaval.

Perdón, número equivocado, de Anatole Litvak, o drama de Leo McCarey Tú y yo e outra morea de clásicos en branco e negro foron os que remataron desfilando pola pantalla, ante María Costas e Marcos Vieitez. Nos seus roles, os actores atrinchéiranse nas butacas dunha sala que ofrece "soños" en celuloide, aos que se aferran porque "a súa vida non ten nada excepcional". "O que me fascina do autor é esa frialdade coa que mira as súas personaxes, coma un entomólogo miraría aos seus insectos. Aquí fala de que as persoas que nos metemos nas vidas imaxinarias somos as mesmas que non nos atrevemos a facelas realidade", di o director.

Para levar ás táboas a que constrúe Fonseca, Cadaval non se apoia só nos intérpretes ou no cinema. O director quixo engadir tamén a narración de Víctor Mosqueira, e a música en directo de Mon Orencio, que artella como aderezo unha viaxe "entre a melodía americana clásica e a brasileira, desde o cool jazz e a bossa nova" ata a da modernidade. O combinado estreouse a comezos deste ano, e converteuse polo de agora na nota discordante da traxectoria do coruñés. " Carpe diem é a obra rara no meu repertorio", recoñece o artista, que xa mira de esguello máis proxectos coa firma do seu escritor de cabeceira.

Afastarse da amabilidade

A obra é un primeiro paso para Cadaval cara relatos máis escuros, logo de pezas amables como as recentes Medida x medida ou A cabeza do dragón. O director non sabe aínda se é un camiño polo que quererá aventurarse, pero xa ten en mente un título que lle fai chiscos desde os andeis, Corazones solitarios. Outras, como Pequenas criaturas, di que prefire admiralas desde lonxe. "Todos temos unha fronteira. Pero oxalá alguén a adaptala, eu aplaudiría", conclúe.

Compartir en Twitter
Compartir en Facebook